Spoorzoeken wordt weleens de basis van de wetenschap genoemd. Zo voelt het voor mij ook, als een basis. Als ik wild wil zien, helpt het als ik hun sporen vind. Als ik een boom wil bestuderen, maakt de kennis van diersporen dat het verhaal van die boom veel meer tot leven komt.  Spoorzoeken leert me zelfs anders te denken: minder resultaatgericht, nieuwsgieriger, aandachtiger.

Het liefst ben ik dan ook zoveel mogelijk buiten: in het duin, in het bos of in de bergen. Om de verhalen te ontdekken, om de natuur te beschermen (van de kleinste zeldzame plantjes tot de grootste Europese carnivoren zoals beer, lynx en wolf) en om te leren over wat er allemaal bestaat.